Zanimljivo je da je samovar Rubljevskog neko vrijeme bio pohranjen kod njegovih kolega iz reprezentacije, a zatim se održao nokaut-šampionat svijeta FIDE u Moskvi, na kojem su naši igrači počeli da ispadaju jedan za drugim i čak nisu ušli u polufinale. „Da li je čaj bio otrovan?!“ – govorio je Sergej.
A 2002. godine među smrtnicima na turnir dolazi sam svjetski prvak Vladimir Kramnik, koji je pobijedio u meču za svjetsku krunu najvećeg šahistu svih vremena. Uz to na „Večernjaku“ igra čitava reprezentacija, koja je upravo porazila brzo napredujuću ekipu Kine u prijateljskom meču. Prije početka takmičenja objavljeno je da reprezentaciju Rusije čeka novi Meč vijeka – okršaj protiv reprezentacije svijeta, koji se ubrzo održao u Kremlju!
Aleksandar Morozevič, Aleksandar Griščuk, Evgenij Barejev, Petar Svidler, Vladimir Kramnik, Aleksej Dreev i Vadim Zvjagincev
Na kraju, turnir se sveo na nevjerovatnu trku Kramnika sa najmlađim učesnikom takmičenja Aleksandrom Griščukom (u to vrijeme Aleksandru nije bilo ni 20 godina, ali je već blistao na Svjetskom kupu, ušao na superturnire prve veličine i osvojio Olimpijadu kao dio reprezentacije Rusije), koji je startovao sa 12 od 13! Ali svjetski prvak Vladimir Kramnik se nije predavao – započeo je manje uspješno, žalio se na raniji početak turnira, ali se zatim razigrao i pobijedio ključnu partiju protiv Griščuka. U drugoj polovini turnra, Aleksandar je smanjio svoj tempo, a Kramnik, koji je zamolio da ga premjeste iz sunčanog dijela u hladovinu, naprotiv, počeo je da pobjeđuje partiju za partijom. Vladimir Borisovič na kraju je pretekao mladog konkurenta za čitavih 1,5 poen – 15,5 od 19, pri čemu je u završnom intervjuu rekao da nikada nije ozbiljno shvatao blic i ne bi se uzrujao da nije zauzeo prvo mjesto.
Odlično je odigrao mladi Vladimir Malahov, sakupivši 5,5 od 7 protiv učesnika reprezentacije Rusije na poslednjem Meču vijeka (koji će, nažalost, završiti dovoljno velikom pobjedom reprezentacije svijeta, što će zapravo prekinuti ovu sjajnu tradiciju) i dobio specijalnu nagradu od „Šahovnog pregleda – 64“. Malahov je polufinalista Svjetskog kupa, svjetski prvak u sastavu ruske reprezentacije, ali najviše raduje što Vladimir iz godine u godinu nastoji da dolazi na turnire u „Žemčužinu“ i predaje mladima svoje poučne lekcije o finom strateškom manevrisanju i filigranskoj tehničkoj igri završnica.
Vladimir Malahov i Aleksej Drejev
Turnir 2003. godine ponovo se održava u „Muzeonu“, iako je kulturni deo (simultanke i sastanci) održan u sjajnom „Predsjedničkom hotelu“. S jedne strane, finansiranje su podržali (jasno je da je još 2002. nagrada porasla više puta, a to zato što je RŠF predvodio takva visoka politička ličnost kao Aleksandar Žukov – učvrstilo je uspjeh) najmoćniji sponzori u liku najveće banke u zemlji i državnih korporacija (koje su podržale i jak šampionat Rusije 2003. godine u Krasnojarsku, koji je prošao poslednji put po švajcarskom sistemu – prije uspostavljanja Superfinala). S druge strane, organizatori su poštovali klasičnu tradiciju. Prisustvovali su 92-godišnji strah i trepet svjetskih šampiona Andre Liliental i malo mlađi, ali koji se još sjećao prvih „Večernjaka“ David Bronštajn.
David Bronštajn i Andre Liliental
(Nastaviće se)