Branko Malešević
Ipak ostalo je zabeleženo da se nešto htelo, započelo i uradilo u proteklih nekoliko godina. Od 29 članova kluba samo su osam bili članovi kanadske (CFC) i američke (USCF) šahovske federacije, koji su redovno učestvovali na turnirima za zvanični rejting i kategorije. Razlog tome je udaljenost Vindzora od svih većih kanadskih gradova gde su šahovski turniri bili česta pojava. Za šahiste Vindzora je zbog tih okolnosti najbolje rešenje bilo Detroit Metro Chess League. Na tim turnirima učestvovalo je više od 150 šahista svih kategorija, od početnika do velemajstora, svaki u svojoj kategoriji, naravno. U prvoj ligi najuspešniji je bio Milan Vukadinov i njegov tim “Windsor I” u kojem su često igrali i Cvijan Radovanović na trećoj i Bob Đorđević na četvrtoj tabli. U drugoj ligi (rejting do 2000) Branko Malešević je proglašen za najuspešnijeg takmičara 1996-1997 godine, osvojivši najviše poena za svoj tim “Windsor II” (5/6).
Među ostalim članovima kluba bilo je veoma dobrih šahista, koji nisu imali prilike da učestvuju na zvaničnim turnirima i steknu rejting, kao Vlatko Đurović i Davor Samardžija, na primer. Ostali članovi kluba bili su, Rade Brdar, Janko Pavela, Dejan Bogunović, Marko Tomić, Ilija Stevanović, Živorad Šutić, Nikola Savić, Đuro Pandža, Dušan Kovačević, Pero Kovačević, Nikola Popović, Slobodan Popović, Marko Zubac, Đorđe Stajić, Luka Čelić, Slobodan Bijelić, Mihajlo Popović, Spasoje Vujanović i Pavle Gagrica.
U Vindzoru je u vreme 1990 – 2005 šahovska aktivnost bila na veoma visokom nivou, postojala su čak četiri šahovska kluba: Windsor C.C; Riverside C.C; Windsor University C.C; i Š.K. Svetozar Gligorić. Iz Vindzora je potekla inicijativa za osnivanje Srpskog Šahovskog Udruženja u Ontariu, na predlog Branka Maleševića, koji je bio i prvi predsednik istog. Prvi turnir Udruženja održan je u Nijagari 22 Avgusta 1998, a potom u Torontu 1999, Hamiltonu 2000 i Vindzoru 2001. Od 2002 godine turniri se održavaju stalno u Torontu.
Do 2006 godine takmičilo se u dva formata, pojedinačnom i ekipnom a posle samo pojedinačno. Finansiranje je bilo skoro u potpunosti od strane privrednika iz Vindzora prvih godina (1998-2004) a kasnije glavni sponzor je Oljeg Pajkić i njegova firma PRO Computer Consulting services. Pod uticajem interneta i mogućnosti da se šah igra u svako doba i na svakom mestu, tradicionalni turniri postali su manje interesantni i slabije posećeni. Srpsko Šahovsko Udruženje i dalje opstaje ali sa prilično smanjenom aktivnošću i brojem učesnika turnira. Prestali su i brojni lokalni turniri kao Vidovdanski u Nijagari, u Vindzoru, Otavi, Torontu, Kičeneru, Hamiltonu …
Božićni brzopotezni turniri koje organizuju Zoran Tutić i Oljeg Pajkić u Torontu, traju 29 godina, a godišnji turniri Srpskog šahovskog udruženja 27. Na tim turnirima često je bilo i do 40 učesnika, među kojima internacionalni majstor i prvak Kanade i olimpijac Igor Žugić, internacionalni majstor Milorad Dimitrijević, FIDE majstor Dragan Draško, FIDE majstor Goran Milićević, ŽIM (4 puta prvak Kanade) Natalija Kudgarian (Milićević), Milan Mitrović, Duško Radulović, Miladin Đerković, Andrija Despotović, Živomir Mašić, Zoran Tutić, Predrag Putić, Srđan Fotić, Cvijan Radovanović, Oljeg Pajkić, i mnogo šahista sa višim kategorijama.
A ponekad i koji gost iz Srbije koji bi se zatekao u to vreme u Torontu bio bi učesnik, kao na primer fudbaler Dragoslav Šekularac i popularni pevač Miki Jevremović, koji su bili poznati i kao dobri šahisti. O aktivnostima Srpskog šahovskog udruženja objavljivano je na vebsajtu i šahovskom biltenu, a često puta Večernje Novosti, Novine Toronto i Vesti donosili su izveštaje sa turnira. Internacionalni šahovski majstor i seniorski šampion Evrope, Siniša Joksić u emisiji na Radio Beogradu i Goran Tomić iz Podgorice u svojoj Šah-mat listi, takoće su izveštavali o ovim turnirima. Tako se za postojanje Srpskog šahovskog udruženja u Ontariu moglo saznati širom sveta. Oljeg Pajkić je sada predsednik Udruženja, organizator, sudija i učesnik turnira istovremeno. Uz to i glavni sponzor sa svojom firmom PRO Computer Consulting Inc, Toronto. Sve te obaveze sigurno utiču i na njegov plasman na kraju takmičenja, ali on tome ne pridaje neku naročito važnost. Zahvaljujući njemu i njegovoj posvećenosti šahovskoj igri, ovi turniri još uvek opstaju. Srpsko Šahovsko Udruženje je od svog početka ustanovilo trofeje: dva velika pehara, na kojima su upisivana imena pobednika na ekipnom i pojedinačnom takmičenju.
Tekst iz knjige Srbi u Vindzoru 1910–2025 – 115 godina u gradu ruža i automobila (2026)
(Nastaviće se)