1. septembar 2026.
Dmitrij Krjakvin nastavlja da pripovijeda o istoriji šaha na Donu.
U januaru 1920. godine trupe Semjona Budjonija su u borbama zauzele Rostov na Donu, primoravši Bijelu armiju na povlačenje duž cijele linije fronta. Upravo zato dvije glavne saobraćajne arterije u centru prijestonice Dona, koje su istorijski nosile drugačije nazive, danas se zovu Budjonovski i Vorošilovski prospekt — po prezimenima glavnih crvenih vojskovođa-pobjednika tog vremena.
Završen je tragični period u istoriji Rostovske oblasti, o kojem je kasnije potresno pisao Mihail Šolohov u čuvenom romanu „Tihi Don“. Inače, u naše vrijeme „Tihi Don“ je naziv najbržeg i najudobnijeg voza koji učesnike Superfinala prvenstva Rusije može dovesti iz Moskve u Rostov.
U gradu je uspostavljena sovjetska vlast i postepeno je počeo mirniji život. Godine 1929. pokrenuta je gigantska fabrika „Rostselmaš“, koja je proizvodila plugove, sijačice, samovezačice, a kasnije i kombajne za žetvu žitarica, pomažući da se cijeli jug zemlje snabdijeva hljebom.
Veoma važan trenutak bio je to što su sovjetske vlasti pokrenule snažnu popularizaciju šaha, pa je u fabrici otvorena velika i aktivna šahovska sekcija.
Upravo u sekciju fabrike Rostselmaš doći će braća Igor i Boris Bondarevski, kada se iz zaseoka Samsonov, u sastavu stanice Novonikolajevske, presele u Rostov. Vojno područje Dona u tom periodu više nije postojalo, ali su u kozačkim krajevima i dalje bile žive šahovske tradicije iz vremena opisanih u prvom dijelu našeg istraživanja.
Pravila igre Igor Bondarevski (1913–1979) naučio je, po tadašnjim mjerilima, prilično rano — sa devet godina. Sa 12 godina on i njegov brat odlučili su da postanu šahisti. Godine 1925. zemlju je zahvatila prava „šahovska groznica“, izazvana međunarodnim turnirom u Moskvi na kojem je učestvovao tadašnji svjetski prvak Hoze-Raul Kapablanka.
Njegova knjiga „Osnovi šahovske igre“ postala je nezaobilazna literatura mladog pionira Igora Bondarevskog.
Boris Bondarevski postao je jak kandidat za majstora i dugogodišnji prvak fabrike Rostselmaš. Igor je, međutim, veoma brzo stigao do samog vrha svjetskog šaha.
Nekoliko godina kasnije, nakon preseljenja braće u Rostov, postao je stalni prvak grada i oblasti. A kada je 1936. godine otvorena šahovska sekcija u novoizgrađenom Domu pionira, upravo je 23-godišnji Igor bio među prvima kojima je ponuđeno da tamo radi kao trener.
Braća Bondarevski i drugi predvodnici rostovskog šaha
Danas se u Rusiji kompozicija ubrzano razvija, ali je gotovo nevjerovatno da su prije jednog vijeka, u vrijeme šahovskog buma u Južnoj prijestonici, direktnu ulogu imali upravo šahovski kompozitori. Rostov je nakon Prvog svjetskog rata postao kulturni centar zahvaljujući preseljenju Imperatorskog univerziteta iz Varšave — o čemu je takođe bilo riječi u prvom dijelu.
O tome svjedoči hroničar donskog šaha Arkadij Buškov:
„Na prelazu iz dvadesetih u tridesete godine prošlog vijeka u Rostovu još nije postojao poseban šahovski klub. Pojaviće se kasnije, 1936. godine, u Nahčevanju, na uglu Prve Murličeveske ulice i 16. linije. Riječ je o maloj, jednospratnoj zgradi koja je, uzgred, srećom sačuvana do danas!
U to vrijeme mjesto okupljanja šahista, praktičara i problemista, koje često nije bilo moguće ni podijeliti na dva „staleža“ — jer su to uglavnom bili isti ljudi! — bilo je veliko podrumsko prostorije Krajsovprofa (Krajnskog savjeta profesionalnih sindikata).
Krajsovprof se nalazio u zgradi nekadašnje Černovljeve rentne kuće, na uglu Boljše Sadovaje ulice i Vorošilovskog prospekta, poznatoj gotovo svakom stanovniku Rostova.
Kasnije će ta zgrada biti ustupljena finansijsko-ekonomskom institutu, koji će, pod različitim nazivima, uspješno opstati sve do naših dana.“
Mjesto moći rostovskog šaha. Za 125 godina na ovom raskršću boravili su Štajnic, Šifers, Bondarevski, Spaski, Karpov, Kovalevskaja, Esipenko, Kramnik i drugi velikani.
I ponovo o blizini istorijskih mjesta Rostova. Danas se u zgradi RINH-a, koji su završili šef donskog šaha Arutjun Surmaljan i vicešampionka svijeta Jekaterina Kovalevskaja, a gdje studira i učesnik turnira kandidatâ Andrej Esipenko, nalazi šahovski klub koji nosi ime Jekaterine Valentinovne — tradicija je sačuvana! Inače, ova istaknuta kćerka Dona učestvovaće na predstojećem Superfinalu.
Ogromnu ulogu u osnivanju gradskog šahovskog kluba imao je poznati organizator, međunarodni sudija, počasni sudija i jedan od najuglednijih ljudi Dona Aron Abramovič Bogatin (1907–1996).
Bogatin je bio prvi rostovski „teškaš“ na velikoj sovjetskoj šahovsko-političkoj sceni. Družio se sa čitavim nizom velemajstora prve veličine, a bio je u dobrim odnosima čak i sa liderom sovjetskog šaha Mihailom Botvinikom, što kod Botvinika nije bilo baš tako često.
Na fotografiji: Mihail Botvinik u gostima kod Georgija Bajevа i Arona Bogatina.
(Nastaviće se)