DOSTOJANSTVO KOJE OSVAJA
Valjda se jednom u životu može odigrati takva partija kao što sam ja imao čast da budem u toj ulozi protiv nezaboravnog duhovnog plemića Paula Keresa. Toliko smo se zbližili za vrijeme boravka u Sarajevu da smo svakog dana pješačili do sale u Skenderiji gdje se održavao turnir. Divno je bilo slušati tog čovjeka i negove priče o vremenima kad su velike ličnosti komponovale note na šahovskim formularima.
Kad smo se tog dana sreli za šahovskim stolom odigrali smo partiju kao da se nikad nijesmo ni vidjeli. To je sportski i prijateljski odnos prema šahu i prema rivalu preko puta. To je put šahovske umjetnosti koja tako najbrže stiže do publike i osvaja svijet misaonom ljepotom. U toj partiji, koju ovdje komentarišem, naznačio sam glavne dogadjaje za tablom ali želim da posebno istaknem neke detalje iz Keresovog odnosa prema meni kao protivniku koji se bori sa cajtnotom, gdje on pokazuje svoje džentlmensko lice kakvo do tada a ni kasnije, nijesam vidio. Kad je trebalo da vućem problemske poteze u vrlo složenoj poziciji meni je ostalo premalo vremena da bih sve precizno odigrao, a onda je nastupio Pavel Petrović sa lekcijom uživo kako treba uvažiti protivnika i „našu igru“ (Talj) od koje živimo. U mom velikom cajtnotu igrao je pa tek onda zapisivao, ostavljajući mi dragocjene sekunde dok on punom notacijom unese potez u formular pa tek onda pritisne časovnik. Gledao sam opčinjeno što radi taj čovjek ne razmišljajući šta treba da povučem. Bilo je to 03. aprila 1972. u jeku epidemije velikih boginja.
Po završetku partije u nastavku, ustao sam i pružio ruku uz čestitke a on je uzvratio : – Božidare, hvala ti što si doprinio da odigramo ovu divnu partiju!
Detalj iz moje knjige u pripremi…
Velemajstor Božidar Ivanović