Istorija, psihologija, tehnike, šampioni, svjetski rekordi i važni mečevi
Eliot Hearst i John Knott
53.nastavak
Simultanka naslijepo na 45 tabli iz 1947. godine održana je u São Paulu, gdje je Réti 1925. godine postavio svoj rekord sa 29 tabli. Simultanka naslijepo je održana u luksuznoj galeriji Prestes Maia, a počela je u petak, 24. januara, oko 8 sati uvečer, i završila u subotu, sledećeg dana, oko 7:25 sati uveče – 23 i po sata kasnije. Igrači su sjedili u obliku slova U, dok je Najdorf bio smješten u drugoj prostoriji, slušajući poteze svojih protivnika i izgovarajući svoje putem mikrofona. Tri doktora su bila stalno prisutna u Najdorfovoj sobi, često mu mjereći krvni pritisak i puls, koji nisu značajno varirali tokom čitave simultanke. (Najdorf je ovaj aspekt događaja nazvao „medicinskom simultanom egzibicijom“.) Hiljade ljudi su došle da prate simultanku naslijepo, usprkos tome što je održana tokom jednog od najvrelijih ljetnih dana u godini, koji se pretvorio u strašnu oluju i kišu.
Najdorf je tokom simultanke promijenio odijelo samo jednom, ali nije jeo ništa i uzimao je samo napitke kao osvježenje. Tri čovjeka su bili brojači, od kojih je svaki bio odgovoran za 15 tabli: Erich Eliskases (koji je nekoliko godina kasnije, 1952. godine, postao velemajstor), holandski majstor Ludwig Engels i Américo Porto Alegre, predsjednik Šahovske federacije São Paula (SkaliVka, 1947, navodi da je treći brojač bio Paulo Duarte).
Mnogi pisci su komentarisali Najdorfovo ljubazno ponašanje tokom događaja. Dozvolio je novim igračima da zamijene svakog koji se umorio ili morao otići prije nego što je partija završena; tako je ukupno 83 protivnika učestvovalo na 45 tabli. Jednom je predložio da igrač povuče loš potez i zamijeni ga novim potezom, a drugi put je insistirao da igrač ne preda jer je još uvijek imao dobru poziciju („ako ste umorni, nađite zamjenu“).
José Pinto Costa, 15-godišnji protivnik Najdorfa i poznanik van Riemsdijk-a, prisjetio se pedeset godina kasnije (odmah nakon Najdorfove smrti) da su se nekoliko puta dešavali slučajevi kada bi igrači imali pogrešnu poziciju nakon što su „razmišljali rukama“, te bi Najdorf ispravio poziciju i dozvolio da se partija nastavi.
Usprkos tim popuštanjima, Najdorf je završio sa rezultatom +39, -2, =4, što je impresivan postotak od 91,1% (Partije 252–296), gotovo identičan postotku koji je postigao u Rosario-u 1943. godine. Tri od četiri remija bila su s ženama. Kvaliteta njegove igre obično je ocijenjena kao prilično visok, a gotovo svaka partija bila je odigrana do jasnog završetka (samo 8,9% trajalo je 16 poteza ili manje, a samo je 10 partija završeno u prvih 12 sati). Kao odgovor na objavu svih partija u časopisu New in Chess, Marius C. van Vliet (1998) napisao je časopisu da je većina partija uključivala relativno mirnu i sigurnu igru sa strane Najdorfa. Ponudio je da opravda neke greške Najdorfa velikim brojem bučnih gledalaca na simultanci. Nije poznato koliko je bila zvučno izolovana zasebna soba u kojoj je Najdorf sjedio.
Najdorfova metoda za razdvajanje partija u njegovom pamćenju bila je jednostavnija i sistematičnija nego 1943. godine. Mentalno je podijelio simultanku naslijepo na grupe od po 15 tabli, koje su, kao što se čitalac sjeća, svaka bila pod nadzorom jednog od tri kontrolora. Na prvih šest tabli svake grupe igrao je 1. e4, na sledeće četiri 1. d4, na sledeće dvije 1. c4, na sledeće dvije uzeo je crne figure, a na poslednjoj tabli svake grupe igrao je neki prilično neregularan prvi potez (f4, b4 i Nf3 na tablama 15, 30 i 45). Ovom metodom svaka grupa od 15 partija bila je „usidrena“ sa dvije partije crnim figurama i neuobičajenim potezom na poslednje tri table.
(Nastaviće se)